αυτά που χρωστάω, 26 Φλεβάρη 18

-Welcome to Palestina,  είπε ο ταξιτζής, μας κέρασε καφέ -σκέτο από ζάχαρη, με κάρδαμο- και ξεκίνησε βάζοντας να παίζει το «Despacito» στα κορεάτικα, για εμάς.

Τις τελευταίες δυο μέρες πήγαμε να μείνουμε σε φίλους.
Για να φτάσουμε ως εκεί χρειάστηκε να πάρουμε αστικά και υπεραστικά λεωφορεία, να περάσουμε από μπάρες και μετά – με τα πόδια – από έλεγχο, λίγο πριν την Τζενίν, για να δείξουμε τα διαβατήρια μας. Ήταν Παρασκευή, μέρα προσευχής  και σχόλης για τους μουσουλμάνους, από εκεί και πέρα μόνο με ταξί μπορούσαμε να συνεχίσουμε για Ναμπλούζ.

Στην διαδρομή μας έλεγε τα ονόμα των χωριών που βλέπαμε στους λόφους,  μας έδειχνε τα αξιοθέατα ή τις εγκαταστάσεις των εποίκων, τους ελαιώνες, αργοπορούσε όπου θεωρούσε ότι πρέπει να βγάλω φωτογραφία.

Από το σπίτι που μείναμε, στην Καφρ-Σούρ, έβλεπες μια πρώιμη άνοιξη να σκαρφαλώνει προς τα πάνω από την ζωντανή θάλασσα, από την μεγάλη πόλη.  Αγνωούσε ότι υπάρχουν σύνορα, συρματοπλέγματα, τοίχη. Απλά προχωρούσε, άφοβη.
Στο σπίτι που μείναμε συζητούσαμε για το λάδι και τις ελίες, θυμάρια και φασκόμηλα, ανταλάσαμε συνταγές, έδειξα τρόπους υπολογισμού κάποιων στριφνών ολοκληρωμάτων που θέλαν αντικατάσταση, μου εξήγησαν πως μαζεύεις και ανοίγεις τα φραγκόσυκα χωρίς να σε τσιμπήσουν τα αγκάθια. Ξεχάσαμε σύνορα, συρματοπλέγματα και τοίχη.

Για να φύγουμε από εκεί χρειάστηκε να πάρουμε ταξί, αστικό και υπεραστικό λεωφορείο. Όταν φτάσαμε στο τοίχος της Ραμάλα εμείς με τα ευρωπαικά διαβατήρια δεν κατεβήκαμε από το λεωφορείο, ήρθε ο έλεγχος σε εμάς ενώ οι συνεπιβάτες μας βάδιζαν προς το φυλάκιο ελέγχου. Φτάσαμε στα Ιεροσόλυμα, στα δυτικά. Ήταν Σάββατο, μέρα προσευχής  και σχόλης για τους εβραίους, από εκεί και πέρα μόνο με ταξί και ιδιωτικά μινιμπάς μπορούσαμε να συνεχίσουμε για Τελ Αβίβ.
Ίσα που πρόλαβα να δω, μεσ την καταιγίδα, ένα δυο σοκάκια της Γιάφα.

Πριν το χάραμα της Κυριακής, μέρα προσευχής και σχόλης για τους χριστιανούς, εγώ και τα μπαγκάζια μου στον έλεγχο ασφαλείας, πριν το τσεκ-ιν, στο αεροδρόμιο

-Ποιος ήταν ο λόγος της επίσκεψης σας;
-Τουρισμός.

Γύρισα,  μέρες τώρα, αλλά ακόμα κουβαλάω το ταξίδι. Κι αυτά τα λόγια τα χρωστούσα, κι ας με δυσκόλευαν. Γιατί με δυσκολεύει η τρέλα των θεών, των συνόρων, των πολέμων – όσο με γοητεύει η ομορφία των ανθρώπων.

 

 

Despacito, Luis Fonsi

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s