της μιας ζωης φεγγάρι, 14 Ιούλη 2016

By: chasserlalune

Ιολ. 15 2016

Ετικέτες: , ,

Κατηγορία: φίλων φεγγάρια, φεγγάρια, λόγια της σιωπής

Σχολιάστε

Aperture:f/5.6
Focal Length:300mm
ISO:250
Shutter:1/320 sec
Camera:Canon EOS 6D

 

 

Με θυμάμαι παιδί, στα γρασίδια μπροστά στον πύργο του Άιφελ, να απολαμβάνω το παγωτό μου -και το γεγονός ότι ξενυχτούσα για τα δεδομένα της ηλικίας μου- περιμένοντας τα πυροτεχνήματα.

Με θυμάμαι έφηβη, σε κάποιο λαικό προάστειο μπροστά στον σταθμό της πυροσβεστικης, ένα κουτάκι μπύρα στο χέρι,  να κοιτώ τα ζευγάρια να χορεύουν βάλς.

Με θυμάμαι να μην καταλαβαίνω καλά πως και γιατί κάνουν αυτό ή εκείνο, να  νίωθω ξένη.

Ένα κομμάτι από τα καλοκαίρια μου, μικρή, ήταν τα ταξίδια, Ιούλη μήνα, στον τόπο που γεννήθηκα – μπας και ξαναθυμηθώ να μιλώ την γλώσσα του.

Χρειάστηκε να ζήσω εκεί, και μου πήρε χρόνια, για ν αρχίσω να τους καταλαβαίνω.

Πώς έχουν ταυτίσει το γκρέμισμα της Βαστίλης με ζευγαράκια που στροβιλίζονται στον ρυθμό του «la vie en rose» την παραμονή, παγωτά και πυροτεχνήματα ανήμερα.
Πώς ερωτικά τραγουδάκια, σαν το «le temps des cerices» γίναν οι ύμνοι κοινωνικών επαναστάσεων, σαν της παρισινής κομμούνας του 1871.
Nα καταλάβω τον στίχο «ερωτευμένοι μέχρι θανάτου με την ζωή» που τιμά τους εκτελεσμένους από τους Ναζί παρτιζάνους της κόκκινης αφίσσας («l affiche rouge«)

H ζωή και η μάχη για τον έρωτα, ή ο έρωτας μέχρι εσχάτων με την ζωή, είναι χαρακτηριστικό αυτών που δεν πιστεύουν σε κάποιο παράδεισο αλλού, μετά. Οι συνήθειες και τα τραγούδια τους διεκδικούν την ζωή, εδώ, τώρα.

Χρειάστηκε να ζήσω εκεί, και μου πήρε χρόνια, για να  καταλάβω πώς είχαν γκρεμίσει και τους θεούς μαζί με την Βαστίλη. Και τότε σταμάτησα να νιώθω ξένη.

Οι θεοί τώρα επιστρέφουν, μανιασμένοι, και πρώτα απ όλους εκδικούνται αυτούς που τόσα χρόνια ορίζαν τις ζωές τους αγνοώντας τους. Χτυπώντας τους σε στιγμές που έχουν σχηματίσει πλήθος όχι από ανάγκη αλλά από επιλογή. Χτυπώντας την επιλογή τους να αγαπούν και να διεκδικούν την μια και μοναδική ζωή που μας έλαχε .

lune20160714b

Είχε ξεκινήσει από την Σαντορίνη το χτεσινό φεγγάρι, το ξέρω γιατί μου το στειλέ δώρο το πολυαγαπημένο σαμιαμίδι. Πέρασε κι από εμάς, στα δυτικά. Υπακούωντας στις ρουτίνες μου, το μάζεψα κι εγώ. Μετά κάπου στον δρόμο χάθηκε.

Τραγούδια:

la vie en rose , Edith Piaf

le temps des cerices , Yves Montand

l affiche rouge, Leo Ferre

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: