του μαρκαδορου, 15 Νοέμβρη

 

Ένα μικρό ψωμί, στην άκρη. Παιδεία, με γράμματα γερά. Πιο μεγάλη απ’ όλα, στο κέντρο, η Ελευθερία. Χέρια προσεκτικά  τα κρατάνε. Και ένα ξεκάθαρο όχι.

Όσο έγραφε ο μαρκαδόρος, ακουγόταν -σχεδόν μουρμουριστά, αύτο το τόσο γνώριμο «λα λαλα λαλαλα…λαλα λαλα λαλαλαρα». Δε μιλάς, κοιτάς, και προσπαθείς να θυμηθείς εσένα.

Ο δρόμος, Μάνος Λοϊζος

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s